Ten rok na pewno mignął mi przed oczami. Tylko mignął. Cały był przygotowaniem do większego, ważniejszego dwa tysiące jedenastego. Ten rok, przyszły, będzie ważny. Ten był tylko formą przejściową (przetrwalnikową niemalże – ach, ta biologia!). Ale od początku:
Początek roku obfitował w koniec, a jednocześnie początek najtrudniejszego, zdecydowanie najgorszego okresu w moim życiu. Porażki, łzy, ból. Było ciężko. Wraz z wakacjami były nowe postanowienia, a same one były szukaniem siebie. Tak, tak teraz myślę. W te wakacje szukałam siebie. Myślę, że znalazłam. W uśmiechu, czy nawet zagłuszającym śmiechu. W spacerach, w „zdjęciach”, w moich trampkach czy telefonie. Byłam. Jestem. W wakacje zaczęłam wreszcie żyć, w końcu czymś się naprawdę zainteresowałam. Pokochałam, dałam się kochać. Od września zaczęłam wdrażać w życie wszystkie nadzieje, postanowienia, plany, cele. Jak na razie spełniają się bardziej, niż mogłabym zamarzyć. Cieszę się. Chyba pierwszy raz prawdziwie cieszę się życiem.
Nie ma oceny, którą wystawiłabym mojemu dwa tysiące dziesiątemu. Na początku był na 1, pod koniec jest na 5+. Średniej nie będzie. To nie byłoby w porządku.

Dwa tysiące jedenasty? Mam nadzieję, że bez złych momentów. Oczywiście lepszy. Mam nadzieję, że z iPhonem, własnym komputerem, wygranym totkiem, ale przede wszystkim w Batorym. Bo nie można stać w miejscu. Mam nadzieję i wierzę, że się uda. Szczęśliwego!

powiem tak: codziennie mam ochotę przyjść do szkoły bez tej głupiej grzywki, bo przecież gorzej być już nie może. jednak ciągle przychodzę z.

nażarta, szczęśliwa, bezsilna. taka teraz jestem.

Jedno z moich największych marzeń spełni się już za pół roku.

Zdecydowanie kocham dziś cały świat.

ale od początku: przykładam dosyć dużą wagę do prezentów, bo uważam, że minimalny drobiazg z prawdziwymi życzeniami od serca jest lepszy niż superdroga płyta. wystarczy coś skromnego by pokazać, jak się kocha, lubi, szanuje… od rodziny dostałam ohydny, okropny (…) sraczkowato-zielony zestaw (talerz, filiżanka, kubek…). boli mnie to, że tak bliskie mi osoby nie wiedzą o mnie kompletnie nic…

boli.

a reszcie dziękuję. gdyby nie to, jak wyszło z moją rodziną, to byłby to naprawdę najpiękniejszy dzień w moim już piętnastoletnim, życiu.